Airbnb και στεγαστικό: Πρόβλημα, άλλοθι ή μέρος της λύσης;
Του Μάνου Κρανίδη*
*Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ, MSc, CEO Τεχνική Εταιρεία «KRAMA PROPERTY»,Γραμματέας Ενημέρωσης μέλος ΔΣ ΠΟΜΙΔΑ, Πρόεδρος ΕΝΙΒΟΠΑ, Δημοτικός Σύμβουλος Χαλανδρίου,www.kramaproperty.com
Στη δημόσια συζήτηση για το στεγαστικό, η βραχυχρόνια μίσθωση και κυρίως το Airbnb εμφανίζεται συχνά ως ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για την αύξηση των ενοικίων και τη δυσκολία εύρεσης κατοικίας. Είναι όμως πράγματι η βασική αιτία της στεγαστικής κρίσης;
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε ένα απλό «ναι» ούτε ένα απλό «όχι».
Η βραχυχρόνια μίσθωση αποτελεί μέρος της στεγαστικής εξίσωσης, αλλά σε επίπεδο χώρας αντιπροσωπεύει σχετικά μικρό τμήμα του συνολικού οικιστικού αποθέματος. Η ΕΛΣΤΑΤ καταγράφει περίπου 203.000 εγγεγραμμένα καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης με βάση την εικόνα του Μητρώου τον Μάρτιο του 2026. Αν τα συγκρίνουμε ενδεικτικά με ένα συνολικό οικιστικό απόθεμα της τάξης των 6–7 εκατομμυρίων κατοικιών, αντιστοιχούν περίπου στο 3% του συνολικού αποθέματος.
Η εικόνα όμως αλλάζει σημαντικά σε τοπικό επίπεδο. Από τα περίπου 203.000 καταλύματα, 56.557 βρίσκονται στην Αττική, 28.683 στο Νότιο Αιγαίο και 18.656 στα Ιόνια Νησιά. Στο κέντρο της Αθήνας, σε νησιά και σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς η μεγάλη συγκέντρωση βραχυχρόνιων μισθώσεων μπορεί πράγματι να περιορίζει τη διαθεσιμότητα κατοικιών για μακροχρόνια μίσθωση.
Άρα, άλλο η συνολική εικόνα της χώρας και άλλο οι τοπικές στεγαστικές πιέσεις.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της εξίσωσης. Η βραχυχρόνια μίσθωση αποτελεί πλέον σημαντικό τμήμα της τουριστικής δυναμικότητας της χώρας. Το καλοκαίρι του 2025 οι διαθέσιμες κλίνες βραχυχρόνιας μίσθωσης ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο, σε μια περίοδο κατά την οποία ο ελληνικός τουρισμός κινείται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.
Μια απότομη και οριζόντια συρρίκνωση αυτής της δυναμικότητας δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα: πού θα φιλοξενηθούν αυτοί οι επισκέπτες; Ιδιαίτερα στις περιόδους αιχμής, η αφαίρεση σημαντικού αριθμού διαθέσιμων κλινών θα μπορούσε να μεταφέρει ακόμη μεγαλύτερη ζήτηση στα ξενοδοχεία και να ασκήσει πρόσθετες πιέσεις στις ήδη υψηλές τιμές διαμονής.
Παράλληλα, η βραχυχρόνια μίσθωση δεν λειτουργεί πλέον χωρίς τεχνικούς κανόνες. Από τον Οκτώβριο του 2025 ισχύουν αυστηρότερες προδιαγραφές για τα ακίνητα, τα οποία πρέπει μεταξύ άλλων να αποτελούν χώρους κύριας χρήσης και να διαθέτουν φυσικό φωτισμό, αερισμό και κλιματισμό, ενώ προβλέπονται συγκεκριμένες απαιτήσεις ασφάλειας και υγιεινής και δυνατότητα ελέγχων.
Η λύση επομένως δεν βρίσκεται σε μία γενική απαγόρευση. Χρειάζεται στοχευμένη πολιτική ανά περιοχή, με πραγματικά στοιχεία για τη συγκέντρωση της βραχυχρόνιας μίσθωσης και δυνατότητα παρέμβασης εκεί όπου αποδεδειγμένα δημιουργείται σοβαρή πίεση στη μόνιμη κατοικία.
Ταυτόχρονα, πρέπει να δοθούν ισχυρότερα κίνητρα για τη μακροχρόνια μίσθωση, μεγαλύτερη ασφάλεια στον συνεπή ιδιοκτήτη και στον συνεπή ενοικιαστή και ουσιαστικά προγράμματα για την ενεργοποίηση των χιλιάδων κλειστών κατοικιών.
Το Airbnb είναι μέρος του προβλήματος σε συγκεκριμένες περιοχές, αλλά δεν είναι η αιτία της στεγαστικής κρίσης ολόκληρης της χώρας. Ταυτόχρονα αποτελεί πλέον μέρος της τουριστικής υποδομής που εξυπηρετεί εκατομμύρια επισκέπτες.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι «Airbnb ή κατοικία». Είναι να βρούμε τη σωστή ισορροπία μεταξύ μόνιμης στέγης, δικαιωμάτων της ιδιοκτησίας και τουριστικής ανάπτυξης, με διαφορετικές λύσεις εκεί όπου οι πραγματικές συνθήκες είναι διαφορετικές.